عکس: A Man Called Old Fashion

عکس: A Man Called Old Fashion

واقعیت این است که دافعه میان هنرمندان ایرانی و سیاستمردان به سابقه سیاست​ورزی در دنیای مدرن است؛ یعنی از همان زمان که دولت متولی بخش فرهنگ شد؛ فرهنگ باید از فیلتر دولت رد می​شد. از همان روز، فرهنگیان ما سعی کردند از دنیای سیاست و سیاستمداران دوری کنند و برعکس کشوری مانند آمریکا که هنرمندان با افتخار سیاست​های دولت را نقد یا تحسین می​کنند، در ایران، هنرمندان کمتر در عرصه سیاست حاضر شدند.

اما، در این میان، دولت احمدی​نژاد داستان دیگری دارد؛ تقریبا در هیچ عرصه​ای از عرصه​های هنری، هنرمند سرشناسی نمی​یابید که از سیاست​های هنری آقای احمدی​نژاد و مدیران فرهنگی​اش دفاع کند، چراکه اصولا آنها اعتقادی به کار هنری ندارند؛ نگاهی به هنرمندانی که در برنامه​ها و مهمانی​های هنری احمدی​نژاد حاضر می​شوند، به خوبی بیانگر این مساله است: در بهترین حالت می​توان از جهانبخش سلطانی و فرج​الله سلحشور و مسعود ده​نمکی نام برد.

قصه پتج​شنبه معاون آقای وزیر هم از  همین​جا نشات می​گیرد. واقعیت این است که اگر پرویز مشکاتیان در همان ظهر پنج​شنبه زنده بود، محبوب همان آقای معاون نبود که هیچ، مغضوب او هم بود. واقعیت این است که گذشتگان این جماعت حاکم در دولت قبلی کاری برای مشکاتیان و رفقایش نکردند و اینها هم بنا ندارند کاری کنند. واقعیت این است که نه مشکاتیان در میان آن جماعت جایگاهی دارد و نه آن جماعت دولتی در میان دوستداران پرویز مشکاتیان. حضور معاون وزیر احمدی​نژاد در میان جماعت ساززن و خواننده و انتظار احترام از آنها مانند این است که خاتمی ناگهان به یکی از جلسات انصار حزب​الله وارد شود و انتظار مهمان​نوازی داشته باشد؛ به همان اندازه که این انتظاردر یک مدینه فاضله بیجا نیست، در جامعه ما بیجا است.

»پرویز مشکاتیان» آنقدر نام بزرگی است که انتظار حضور وزیر در مراسم تشییعش کمترین انتظار است؛ همین​که معاون وزیر به جای او می​آید نشان می​دهد که آقای وزیر هنوز نمی​داند که قرار است برای که​ها سیاست​گذاری کند و این یعنی که میان این دو طایفه فاصله​ها هست، همان که نشانه​اش را پنج​شنبه دیدیم. وزارت ارشاد تنها برای هنرمندی ارزش قائل است که مرده باشد.

به ترجمه این پلاکارد هم نگاه کنید:

«ولایت فقیه، رمز پیروزی» حزب موتلفه اسلامی

«Province of Jurist, The secret of victory» Islamic Motalefeh Party

در این ترجمه، چند اشکال جزئی و چند اشکال فاجعه وجود دارد:

1-اولین و بدترین اشکال ترجمه در ترجمه کلمه «ولایت» است. مسلما «ولایت» در اینجا به معنی سرپرستی است و سرپرستی قطعا به معنی Povince نیست. Province به معنی استان یا ایالت است. مترجم در اینجا «ولایت» به معنی سرپرستی را با «ولایت» به معنی استان و... (که سالها است منسوخ شده است) اشتباه گرفته است.

2-اشکال دوم در ترجمه «فقیه» است. ترجمه فقیه را من نمی‌دانم، ولی هر چه هست، Jurist نمی‌شود. Jurist به معنی حقوق‌دان می‌شود. Jurist از Jury گرفته می‌شود که به معنی هیات‌منصفه دادگاه است.

3-اشکال سوم در ترجمه «رمز» است. «رمز» در فارسی به دو معنی متضاد استفاده می‌شود: «قفل» و «کلید». وقتی شما روی چیزی رمز بگذارید، انگار قفل گذاشته‌اید (به عبارتی آن را غیرقابل‌دسترسی کرده‌اید) و وقتی شما رمز چیزی را بدانید، انگار کلید آن را دارید (به عبارتی وقتی رمز را دارید به آن رسیده‌اید). «رمز» در این عبارت به معنی کلید است، یعنی با وجود «ولایت فقیه» به پیروزی می‌رسید. اما، مترجم «رمز» را با معنی «قفل» ترجمه کرده‌ است. کلمه secret به  معنی رازی است که شما باید آن را حل کنید، یعنی چیزی که هنوز حل نشده است. پس، «the secret of victory» به معنی این است که شما روی پیروزی قفل گذاشته‌اید. مترجم می توانست از کلمه key استفاده کند.

4-اشکال چهارم در «حزب موتلفه اسلامی» است. اصولا در ترجمه، نباید نام‌ها را ترجمه کرد و در صورت ترجمه باید تمام قسمت‌ها ترجمه شود. ترجمه Islamic Motalefe مانند این است که جمهوری اسلامی را «Islamic Jomhouri» ترجمه کنیم. من معنی انگلیسی «موتلفه» را نمی‌دانم، ولی می‌توانستند به صورت «Motalefe-Eslami Party» ترجمه کنند

 عکس ها: فارس و فارس