عکس: A Man Called Old Fashion

عکس: A Man Called Old Fashion

واقعیت این است که دافعه میان هنرمندان ایرانی و سیاستمردان به سابقه سیاست​ورزی در دنیای مدرن است؛ یعنی از همان زمان که دولت متولی بخش فرهنگ شد؛ فرهنگ باید از فیلتر دولت رد می​شد. از همان روز، فرهنگیان ما سعی کردند از دنیای سیاست و سیاستمداران دوری کنند و برعکس کشوری مانند آمریکا که هنرمندان با افتخار سیاست​های دولت را نقد یا تحسین می​کنند، در ایران، هنرمندان کمتر در عرصه سیاست حاضر شدند.

اما، در این میان، دولت احمدی​نژاد داستان دیگری دارد؛ تقریبا در هیچ عرصه​ای از عرصه​های هنری، هنرمند سرشناسی نمی​یابید که از سیاست​های هنری آقای احمدی​نژاد و مدیران فرهنگی​اش دفاع کند، چراکه اصولا آنها اعتقادی به کار هنری ندارند؛ نگاهی به هنرمندانی که در برنامه​ها و مهمانی​های هنری احمدی​نژاد حاضر می​شوند، به خوبی بیانگر این مساله است: در بهترین حالت می​توان از جهانبخش سلطانی و فرج​الله سلحشور و مسعود ده​نمکی نام برد.

قصه پتج​شنبه معاون آقای وزیر هم از  همین​جا نشات می​گیرد. واقعیت این است که اگر پرویز مشکاتیان در همان ظهر پنج​شنبه زنده بود، محبوب همان آقای معاون نبود که هیچ، مغضوب او هم بود. واقعیت این است که گذشتگان این جماعت حاکم در دولت قبلی کاری برای مشکاتیان و رفقایش نکردند و اینها هم بنا ندارند کاری کنند. واقعیت این است که نه مشکاتیان در میان آن جماعت جایگاهی دارد و نه آن جماعت دولتی در میان دوستداران پرویز مشکاتیان. حضور معاون وزیر احمدی​نژاد در میان جماعت ساززن و خواننده و انتظار احترام از آنها مانند این است که خاتمی ناگهان به یکی از جلسات انصار حزب​الله وارد شود و انتظار مهمان​نوازی داشته باشد؛ به همان اندازه که این انتظاردر یک مدینه فاضله بیجا نیست، در جامعه ما بیجا است.

»پرویز مشکاتیان» آنقدر نام بزرگی است که انتظار حضور وزیر در مراسم تشییعش کمترین انتظار است؛ همین​که معاون وزیر به جای او می​آید نشان می​دهد که آقای وزیر هنوز نمی​داند که قرار است برای که​ها سیاست​گذاری کند و این یعنی که میان این دو طایفه فاصله​ها هست، همان که نشانه​اش را پنج​شنبه دیدیم. وزارت ارشاد تنها برای هنرمندی ارزش قائل است که مرده باشد.

به ترجمه این پلاکارد هم نگاه کنید:

«ولایت فقیه، رمز پیروزی» حزب موتلفه اسلامی

«Province of Jurist, The secret of victory» Islamic Motalefeh Party

در این ترجمه، چند اشکال جزئی و چند اشکال فاجعه وجود دارد:

1-اولین و بدترین اشکال ترجمه در ترجمه کلمه «ولایت» است. مسلما «ولایت» در اینجا به معنی سرپرستی است و سرپرستی قطعا به معنی Povince نیست. Province به معنی استان یا ایالت است. مترجم در اینجا «ولایت» به معنی سرپرستی را با «ولایت» به معنی استان و... (که سالها است منسوخ شده است) اشتباه گرفته است.

2-اشکال دوم در ترجمه «فقیه» است. ترجمه فقیه را من نمی‌دانم، ولی هر چه هست، Jurist نمی‌شود. Jurist به معنی حقوق‌دان می‌شود. Jurist از Jury گرفته می‌شود که به معنی هیات‌منصفه دادگاه است.

3-اشکال سوم در ترجمه «رمز» است. «رمز» در فارسی به دو معنی متضاد استفاده می‌شود: «قفل» و «کلید». وقتی شما روی چیزی رمز بگذارید، انگار قفل گذاشته‌اید (به عبارتی آن را غیرقابل‌دسترسی کرده‌اید) و وقتی شما رمز چیزی را بدانید، انگار کلید آن را دارید (به عبارتی وقتی رمز را دارید به آن رسیده‌اید). «رمز» در این عبارت به معنی کلید است، یعنی با وجود «ولایت فقیه» به پیروزی می‌رسید. اما، مترجم «رمز» را با معنی «قفل» ترجمه کرده‌ است. کلمه secret به  معنی رازی است که شما باید آن را حل کنید، یعنی چیزی که هنوز حل نشده است. پس، «the secret of victory» به معنی این است که شما روی پیروزی قفل گذاشته‌اید. مترجم می توانست از کلمه key استفاده کند.

4-اشکال چهارم در «حزب موتلفه اسلامی» است. اصولا در ترجمه، نباید نام‌ها را ترجمه کرد و در صورت ترجمه باید تمام قسمت‌ها ترجمه شود. ترجمه Islamic Motalefe مانند این است که جمهوری اسلامی را «Islamic Jomhouri» ترجمه کنیم. من معنی انگلیسی «موتلفه» را نمی‌دانم، ولی می‌توانستند به صورت «Motalefe-Eslami Party» ترجمه کنند

 عکس ها: فارس و فارس

پرویز مشکاتیان درگذشت

عکس: وب سایت شخصی پرویز مشکاتیان

و این یعنی ما هم لابد دوگانه ها را باور داریم

تصنیف جدید شجریان با عنوان زبان آتش را از وبلاگ شجریانی ها دانلود کنید

 شعر (فریدون مشیری):

باقی را از اینجا بخوانید:  روزنامه اعتماد

عکس زیر عکسی است که دیروز، روزنامه ایران از مراسم معارفه رییس جدید قوه قضاییه در صفحه اول گذاشته است. بنابراین، طبیعی است که در این عکس، هاشمی نباشد.

عکس زیر هم عکسی است که روزنامه جام جم از این مراسم انتخاب کرده است. در این عکس نه تنها هاشمی هست که نشان داده شده که به به! همه خصومت ها فراموش شده و بحمدالله دیگر مشکلی نیست. مردم نگران نباشید.

عکس: فارس

اعتماد ملی توقیف شد، چون تا همین جا هم که توقیف نشده بود جای تعجب داشت.

«هیچ رسانه​ای مستقل نیست» این را در مصاحبه یکی از روزنامه​نگاران ایرانی فعال در خبرگزاری​های خارجی دیدم. هیچ رسانه​ای درهیچ کجای دنیا نمی​تواند ادعا کند که کاملا و بدون در نظ گرفتن طرفین تمام دعواها و جنگ​های سراسر دنیا اخبار هر دو طرف را همانگونه که هست مخابره می​کند. این اشکال در کشورهای در حال توسعه و بدتر از آن عقب​مانده حادتر است. از آنجا که در چنین جامعه​ای جناح​های مقابل تفاوت​های ساختاری و اساسی دارند، رسانه​ها اصولا نمی​تواند درآن واحد اخبار هر دو سو را یکسان پوشش دهند. در جامعه ما، در بهترین حالت می​توان به روزنامه​های شرق و هم​میهن و هفته​نامه شهروند (در طیف اصلاح​طلب) و سایت تابناک (در طیف اصولگرا) می​رسیم که سمت و سوی آنها به یکی از دو جناح کاملا مشهود است.

از طرف دیگر، به همان میزان که مردم یک جامعه از آگاهی سیاسی کمتری بهره برده باشند، رسانه​های دولتی جولان بیشتری می​دهند. کافی است که مردم در چنین جامعه​ای به این رسانه​ها اعتماد هم داشته باشند. رسانه​های دولتی به واسطه امکانات سرشار خود می​توانند با هزینه پایین و در تیراژ بالا ارائه شوند و خوراک رسانه​ای اندک مخاطبان را فراهم کنند.

روزگار رسانه​های ما در این ایام انتخاباتی نیز چنین اوضاعی دارد؛ در حالی که روزنامه​های خصوصی علیرغم قیمت پانصد تومان با مشکلات فراوان روبرو هستند، روزنامه​های دولتی مانند کیهان، جام​جم، ایران و... با قیمت حدود صدتومان چاپ می​شوند و این اولین برگ برنده آنها است؛ ممیزی شدیدی که در روزهای پس از انتخابات تا حد پیشگیری از چاپ روزنامه​ها پیش رفت، تهدید و دستگیری روزنامه​نگارانی که در پی انعکاس وقایع شهرهای بزرگ بودند، مانور گسترده صداو سیما به عنوان رسانه​ای که به آسانی و با امکانات دولتی تادورافتاده​ترین روستاها رفته است، دستگیری مسوولان سایت​های اینترنتی در بعضی از ستادها و.. دلیل دیگری است بر مشکلاتی که بر سر راه آگاهی خلق شده است.

جولان رسانه​های دولتی و بخصوص صداوسیما در این فضا به صورت کاملا یکطرفه، عدم پوشش حضور صدها هزار معترض به انتخابات و پخش لورل و هاردی در همان ساعاتی که در درگیری​های دو طرف هموطنان زیادی کشته می​شدند، تنها با هدف آرام​جلوه​دادن فضای پس از انتخابات بود و طبیعی است که این جولان در شهرهای کوچک کاملا موفق بود. این موفقیت نشان داد که چرا حاکمان ما سالها است که با تاسیس شبکه​های تلویزیونی خصوصی و گسترش روزنامه​ها در خانه​های مردم مخالفند: آشنایی مردم با ابزار اطلاع​رسانی غیر از تلویزیون رسمی به معنی خروج کنترل در چنین شرایطی است.

آنچه مسلم است این است که در جامعه​ای که خبرنگاران فضول آزاد هستند و می​توانند بالا و پایین اخبار روز و رویدادهای گوشه و کنار شهر را پوشش دهند، مردم هم می​توانند با مشاهده تمام رویدادها از رسانه​های مخالف، شنیدن استدلال​های طیف​های مقابل و مقایسه آنها، خود انتخاب کنند که که راست می​گوید و قصه که دروغ است. قحطی چنین رسانه​هایی در فضای سیاسی ایران این فرصت را از مردم گرفته است. در این جو و در شرایطی که امکان ارائه ماوقع به مردم نیست، بازار شایعه داغ می​شود و در این میان همه گروه​ها متضرر می​شوند؛ آگاهی که نباشد، شایعه می​آید.

در طول این مدت که این افراد در زندان بوده اند تقریبا هیچکدام از رفتارهای حاکمیت قانونی نبوده است: اینکه افرادی به جرم عضویت در ستاد دستگیر شوند، خانواده شان از آنها بی خبر باشد، وکیل شان حق ملاقات نداشته باشد، محل دقیق زندان آنها مشخص نباشد و... اما اینکه دادگاه یک زندانی (ولو جاسوس ولو قاتل ولو مفسد فی الارض) بدون حضور وکیل برگزار شود شاهکاری است که فقط از این جماعت برمی آید. رسیدگی به شکایت بدون حضور وکیل مثل یک فیلم طنز می ماند. اینها ژس وکیل را برای چه گرفته اند؟

نکته بعدی در مورد اعترافات است: وقتی ابطحی اعتراف کند که اگر اعتراف نمی کردیم یک ماه دیگر هم زندان بودیم خود نشان می دهد که این اعترافات چه کسی است.

به گمان تاریخ جمهوری اسلامی از دیروز وارد فاز جدیدی شده است.

قصه بیست و دوم خرداد برندگان و بازندگان زیادی داشت، افسوس اما که جماعتی اندک برنده شدند و در مقابل خیل بازندگان بود. بدون شک می​توان بخش عمده​ای از سازمان​ها و نهادهای حکومتی را جزئی از لشکر بازندگان دانست؛ مصلحت​اندیشی حاکم بر این طیف باعث شد که این نهادها به صورت سلسله​وار یکی پس از دیگری به خطی روند که نتیجه آن بی​اعتمادی مردم نسبت به آن مجموعه بود؛ پس از پیام رهبری در ظهر بیست و سوم خرداد مبنی بر به رسمیت​شناختن پیروزی احمدی​نژاد، پیام​های تبریک روسای قوای مقننه و قضاییه پخش شد و سپس شورای نگهبان، نیروی انتظامی، سپاه، صدا و سیما و... دست در دست یکدیگر مسیری را رفتند که نه تنها بحران را کنترل و یا حتی تضعیف نکرد که دمیدن آنها در تنور خشم مردم سرانجام منجر شد بازنده بزرگ رونمایی شود: جمهوری اسلامی

باور این مساله سخت نیست که در این جنگ داخل شهر، نام و نشان نظام رنگ باخت. این ادعای من نیست؛ اندکی تامل در مواضع بزرگانی که انقلاب کردند (آنهایی که هنوز زنده هستند) مانند هاشمی، آیت​الله صانعی، آیت​الله موسوی اردبیلی و... فرزندان آنها  مانند فرزند شهید بهشتی، فرزندان شهید مطهری، نوه و خانواده امام، خانواده شهید رجایی، خانواده هاشمی، خانواده آیت​الله طالقانی، فرزند بازرگان و... نشان می​دهد که لااقل آنها برای رسیدن به چنین نظامی هزینه نداده​اند.

در قالب چنین نظامی و با نام جمهوری اسلامی، دسته​ای از سرشناس​ترین مخالفان تنها به جرم عضویت در ستاد انتخاباتی دستگیر شدند، خانواده آنها در بی​خبری محض به سر بردند و هیچ کس نگفت که آنها طبق قانونی که رفراندوم مردم آن را تایید کرده مجاز به داشتن وکیل هستند و خانواده آنها محق هستند که از سرنوشت و زنده یا مرده بودن آنها مطلع باشند؛ تمام جمعیت میلیونی حاضر در راهپیمایی​هایی که طبق قانون اساسی مجاز است قانون​شکن و مشتی خس و خاشاک نامیده شدند، همان​ها که تا پیش از تجمعات ملت حماسه​آفرین بودند؛ کسانی با مصونیت کامل و بدون دلهره به روی این جمعیت تیر کشیدند که طبق قانون مجاز به حمل اسلحه نیستند؛  عمده سایت​ها و رسانه​های طرفدار جبهه مخالف دولت بدون هیچ دلیل قانونی تعطیل و آنها که ماندند تهدید شدند؛ هیچ اقدامی برای رفع شبهه​های مطرح​شده از طرف حکومت انجام نشد و... مجموع این اقدامات در کنار هم هر فرد مردد را مطمئن می​کند که حتما اتفاقی افتاده است. نتیجه​گیری این موارد این است که یا جمهوری اسلامی نظام بی​قانونی است یا آنچه ما شاهد آن هستیم نه آن جمهوری اسلامی است که برایش خون​ها داده شد.

فارغ از آنکه در این انتخابات تقلب شده است یا نه، نحوه برخورد حکومت با معترضان هیچ شباهتی با یک جمهوری نداشت؛ در یک جمهوری با آن همه ادعای اخلاق​مداری، ابتدایی​ترین حقوق شهروندی مردمان رعایت نشد.

هاشمی توسط رهبری ناک اوت شود یا

هاشمی توسط رهبری تعدیل شود یا

رهبری توسط هاشمی ناک اوت شود یا

رهبری توسط هاشمی تعدیل شود

ولاغیر.

بیست و دوم خرداد 1388 از آن روزهایی است که قطعا در مرور تاریخ ایران، به آن که برسند، تاملی خواهند کرد و از آن، علل رخداد، ماوقع و نتایج آن خواهند نوشت. قطعا این روز یکی از نقاط عطف تاریخ این مملکت خواهد بود. از رویدادهای حاشیه انتخابات، آنچه برای آیندگان مهم می​نماید، اتفاقاتی است که از صبح روز پس از انتخابات شروع و هنوز تمام نشده است که هیچ​وقت تمام نمی​شود.

صبح بیست و سوم خرداد، حدود ساعت پنج صبح خبر شنیدم که احمدی​نژاد با اختلاف بالا پیش است و به دور دوم هم نمی​توان خوش​بین بود. هر چند انتظار من از نتیجه متفاوت از این خبر بود، پذیرفتم آنچه را شنیدم. چند ساعت بعد، اما، چیزهایی دیدم و شنیدم که یقینم را به شک کشاند: از مسوولان ستاد موسوی، چندین نفر دستگیر شده بودند، چند نفر لباس​شخصی به ستاد موسوی حمله کرده بودند و برای مدتی ستاد را در دست داشته​اند، تمام سایت​های طرفدار موسوی فیلتر شده بودند و هیچکدام از آنها از شب گذشته خبر جدیدی درج نکرده بودند، شنیده​ها می​گفت موسوی و کروبی تحت​نظر هستند، ساختمان وزارت کشور در محاصره و کنترل گارد بود، اس​ام​اس​ها قطع بود و...

اخبار منتشره در مورد نتایج که تنها از خبرگزاری​هایی مانند فارس و ایرنا منتشر می​شد این شک را قوی​تر می​کرد: کروبی زیر یک درصد رای داشت (در حالی که چهار سال قبل بیش از پنج میلیون رای داشت)، از بیست​ میلیون رای حتی یک رای باطله هم وجود نداشت (در حالی که نتایج ابتدایی مربوط به شهرهای کوچک بود و در این شهرها با توجه به بافت اجتماعی و سواد مردم، رای باطله بیشتری وجود دارد) رای رضایی در یکی از نتایج کمتر از چند ساعت قبل شد و...

نتیجه پیگیری​های من از افراد مطلع  این بود که در هنگام اعلام آرای حدود 160 شعبه در تهران، نمایندگان موسوی حضور نداشته​اند و در نهایت آنچه اعلام شده از آرای واقعی متفاوت بوده است.

برداشت شخص من (فارغ از موضع​گیری​های کاندیداها و طرفدارانشان) این است که جابجایی آرا واضح است؛ این که چه مقدار بوده است الله اعلم. نتیجه این گزاره این است که حتی اگر میزان تغییرات در ابعادی نباشد که ریاست​جمهوری احمدی​نژاد را سست کند، نفس تقلب به نفع رییس​جمهور صلاحیت ایشان را زیر سوال می​برد، چرا که لااقل پس از گذشت چهل روز از انتخابات، ایشان حتما در جریان واقعیت​های رخداده در مجموعه تحت کنترل​شان قرار گرفته​اند.

پروسه بازشماری آرا هم آنقدر عجیب بود که نه تنها شکی را مرتفع نکرد که خود شبهه​های جدیدی اضافه کرد: انتخاب کسانی که وابستگی​شان به جناح راست اظهر من الشمس است به عنوان افراد بی​طرف و آشکارشدن رای​های تانخورده جلوی دوربین​ها تنها نتیجه​ای که در پی داشت همانی بود که حدس آن کار سختی نبود: «انتخابات تایید شد»

اعلام نتایج با این کیفیت وقایع تلخی در پی داشت که نشان داد آنها که سالیان سال در روز رای در خانه مانده بودند و ناگهان برای اعلام وجود آمده بودند، مثل آنهایی نیستند که هر سال دعوتی را لبیک می​گویند وکاری به نتیجه رای خود ندارند و نفس حضور را حماسه می​پندارند. اینها نیامده بودند که رایشان شمرده شود و سپس بشوند خسی و خاشاکی.

حکومت از آن روز با طیف جدیدی از معترضان مواجه شد که مفت رای ندادند.

اینجا را ببندند، جای دیگری باز می شود.